Contact

mail@gemini-theme.com
+ 001 0231 123 32

Follow

Info

All demo content is for sample purposes only, intended to represent a live site. Please use the RocketLauncher to install an equivalent of the demo, all images will be replaced with sample images.

Τον ήξερα ως ραδιοφωνικό παραγωγό – υπήρξε απ΄τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο των media στην δεκαετία του ‘90, πολλοί θυμούνται ακόμα τη φωνή του από τον Τροχό της Τύχης – αλλά έμεινα άφωνος όταν ανακάλυψα με πόσα πράγματα  ασχολήθηκε και ασχολείται δημιουργικά όλα αυτά τα χρόνια, και πόσες άλλες πλευρές διαθέτει πέραν της ραδιοφωνικής.

Ραδιοφωνικός Παραγωγός, Παρουσιαστής, Εκφωνητής, Συνθέτης, Στιχουργός, Τραγουδιστής, Μουσικός, Μεταφραστής, Υποτιτλιστής, Παραγωγός Τρέιλερ, δεν ξέρω αν ξεχνάω κάτι…

Σε αποκαλούσαν θυμάμαι, «Η βελούδινη φωνή»?

Χα,χα, αυτό το εφηύρε ο Γιώργος Πολυχρονίου.

Όταν κάναμε τον «Τροχό της Τύχης», που παρουσίαζε ο Γιώργος κι εγώ ήμουν ο αφηγητής – η «φωνή» – σε μια απ΄τις πρώτες εκπομπές βγήκε και είπε, «Και τώρα ο Αλέξανδρος Μολφέσης με την βελούδινη φωνή». Και στη συνέχεια το επαναλάμβανε σε κάθε σόου. Η δύναμη της τηλεόρασης είναι τεράστια. Ο Στίβεν Φράι έλεγε, «Θα ήμουν ένα τίποτα χωρίς την τηλεόραση». Έτσι μου’ μεινε το προσωνύμιο.

Η φωνή σου συνεχίζει να πρωταγωνιστεί μέχρι σήμερα. Αν δεν κάνω λάθος είσαι ο εκφωνητής του Disney Channel?

Το «πρωταγωνιστεί» ακούγεται λίγο υπερβολικό. Εκφωνώ τα τηλεοπτικά τρέιλερ του Disney Channel, τα τελευταία χρόνια και κάνω διαδικτυακό ραδιόφωνο από το 2010, όμως έχω φύγει από την «πρώτη γραμμή» της δημοσιότητας.

Όμως, πέρα από ραδιόφωνο και τηλεόραση, έχεις κάνει δισκογραφία, εμφανίζεσαι live με τη μπάντα σου, γράφεις στίχο και μουσική, τραγουδάς, ενορχηστρώνεις, κάνεις μεταφράσεις, μεταγλωττίσεις, υποτιτλισμούς, κι απ’ ότι ακούω ετοιμάζεις ένα ντοκιμαντέρ για την Βρετανική Κωμωδία.

Ναι, καθώς και άλλα πολλά. Όπως παραγωγή σημάτων και jingles, αυτός είναι κι ο λόγος που βρέθηκα σήμερα στο entexnoradio.gr.

Λοιπόν, ας τα πάρουμε απ΄την αρχή. Ξεκίνησες επαγγελματικά με τη μουσική?

Τα συγκροτήματα και τα τραγούδια ξεκίνησαν από όταν ήμουν 14ων. Επαγγελματικά, όμως, ξεκίνησα με το ραδιόφωνο.

Το 1982 έκανα την πρώτη μου εκπομπή στην ΕΡΤ στο Β’ Πρόγραμμα με τίτλο «Πειραματισμοί». Παράλληλα όμως είχα στείλει τα τραγούδια μου στην Polygram, η οποία έκανε παραγωγή στον πρώτο δίσκο μου το 1983.

Έτσι άφησα το ραδιόφωνο για να ασχοληθώ με τη μουσική πιο σοβαρά.

Είχες εμφανιστεί και στην Eurovision? Σε είδα στο YouTube.

Ναι, το 1983, επίσης. Στα προκριματικά. Αλλά βγήκα 4ος και δεν εκπροσώπησα την Ελλάδα. Την ίδια χρονιά τραγούδησα για πρώτη φορά στη νύχτα, στην μπουάτ «Μέδουσα» με τον Γιώργο Μαρίνο και συγχρόνως ασχολήθηκα με το γράψιμο παιδικών Musical – παρουσίασα μερικά από αυτά στο Κολέγιο Αθηνών.

Πολλές δραστηριότητες κι εμπειρίες για ένα παιδί 23ων ετών?

Ναι. Και την ίδια χρονιά με ανακάλυψε ο Κολάτος κι άρχισα να γράφω μουσική για το θέατρο. Έκανα συνολικά 3 έργα μαζί του, 1983-84-85.

Πες μας, για τους δίσκους σου.

Ο πρώτος – στην Polygram το 1983 – ήταν το «Ξεκίνημα» κι ο επόμενος που κυκλοφόρησε το 1985 ήταν οι «Δυο Ξανθιές» σε παραγωγή Μάκη Αχλαδιώτη / Χρήστου Ζορμπά και ενορχήστρωση Ηλία Αχλαδιώτη.

Ο τρίτος θα λεγόταν “Let’s play Chess” αλλά απορρίφθηκε από τις δισκογραφικές.

Γιατί?

Νομίζω πως ο βασικός λόγος ήταν ότι δεν ήμουν εύκολος χαρακτήρας. Ήμουν ανυπάκουος, δεν έμπαινα σε κλίκες, δεν έκανα χατίρια, ήθελα να κάνω τα πάντα με το δικό μου τρόπο. Το ταλέντο σ΄αυτή τη δουλειά δεν φτάνει.

Πρέπει να ξέρεις να κάνεις δημόσιες σχέσεις κι υποχωρήσεις.

Κι εγώ δεν έκανα.

Από την άλλη όμως δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι τα τραγούδια μου είχαν κάποια σημαντική καλλιτεχνική αξία.

Το «Ζήσαμε» όμως, έχει ξεπεράσει τα 100.000 views στο YouTube και πληροφορούμαι ότι παραμένει στις τοπ λίστες πολλών ραδιοφωνικών σταθμών, κυρίως της Θεσσαλονίκης.

Συνολικά, ναι, γιατί είναι ανεβασμένο 3 φορές. Όσο για τη Θεσσαλονίκη είναι πραγματικά συγκινητικό. Έζησα 6 μήνες εκεί 1985-1986, όταν τραγουδούσα στο La Cite. Το αγαπούν ακόμα αυτό το τραγούδι που παρεμπιπτόντως το έγραψα σε ηλικία 16 ετών. Στην Θεσσαλονίκη τελείωσα και την πρώτη φάση της καριέρας μου.

Γυρνώντας στην Αθήνα πήρα την απόφαση να παρατήσω τη μουσική.

Δεν το έκανες όμως? Έχω μπροστά μου άλλους 4 δίσκους σου, που μάλιστα είναι της τελευταίας 10ετίας.

«21 χρόνια μετά» – «Αντίθετο» – «Ταξίδι στ’ αστέρια» – «Second Hand».

Δεν ακούστηκαν, δεν διαφημίστηκαν, όμως τους  χρωστάω στην «Music Mirror» που ρίσκαρε δίνοντας μου την ευκαιρία να επανέλθω δισκογραφικά.

Αν και φανατικός Βρετανόφιλος, επιμένεις στον ελληνικό στίχο?

Πάντα.

Ας γυρίσουμε εκεί που σταμάτησες τη μουσική. Ποιο ήταν το επόμενο βήμα?

Η εμφάνιση της «Ελεύθερης ραδιοφωνίας» μου έφερε το κέφι να επιστρέψω στο ραδιόφωνο. Ο Γιάννης Μουτσόπουλος, ήδη γνωστός παραγωγός τότε, ήταν εκείνος που με πρότεινε στον TOP FM. Υπέβαλα πιλότο, έγινε δεκτός και ξεκίνησα τον Μάιο του 1989. «Ο Ιζνογκουντ και οι χαμένοι θησαυροί» ήταν η πρώτη μου εκπομπή.

Από εκεί με άκουσαν οι παραγωγοί του «Τροχού Της Τύχης» κι έτσι έγινα η «φωνή» του τηλεπαιχνιδιού του ΑΝΤ1 που κράτησε μέχρι το 1996. Παράλληλα άρχισα να εργάζομαι στο τμήμα Τρέιλερ της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου του ΑΝΤ1.

Μετά τον TOP FM πέρασες κι από άλλα ραδιόφωνα θυμάμαι?

Ο TOP FM έκλεισε τέλος του 90. Πήγα για λίγο στον ΗΧΩ FM, και το 91 πήρα μεταγραφή για τον ΑΝΤ1 Radio, τη διεύθυνση του οποίου είχε αναλάβει ο Νίκος Μαστοράκης. Εκείνος βάφτισε την εκπομπή μου «Αλεξίσφαιρο».

Το 1992 βρέθηκα στον Jeronimo Groovy και το 1993 στον Cool FM.

Το στυλ των εκπομπών σου ήταν ψυχαγωγικού χαρακτήρα. Παιχνίδια, επικοινωνία, κουίζ, γκάλοπ, συνεντεύξεις, γρήγορος ρυθμός, πολύ χιούμορ και βέβαια απίθανες μουσικές.  Δεν υπάρχει πια αυτό το είδος.

Το συνεχίζει ο Μιχάλης Τσαουσόπουλος που είναι ο πρώτος διδάξας του είδους στην Ελλάδα και συνεχίζει να είναι ο καλύτερος σε αυτό.

Αν εξαιρέσουμε το μουσικό ρεπερτόριο που είναι διαφορετικό, θα μπορούσες να πεις ότι ανήκω σ΄αυτή την κατηγορία ραδιοφώνου.

1993 με 1995 ήσουν διευθυντής του Cool FM, σωστά?

Είχα προσληφθεί το ’93 από τον Ροδόλφο Μορώνη – που ήταν διευθυντής και στον SevenX – ως παραγωγός. Λίγους μήνες μετά

εκείνος παραιτήθηκε και ο ιδιόκτητης ο κ.Κουλουκουντής με κάλεσε και μου προσέφερε την Γ.Διεύθυνση αλλά και τον σχεδιασμό προγράμματος του Cool FM ο οποίος τότε ήταν πολύ χαμηλά στις μετρήσεις.

Ήταν μεγάλη πρόκληση κι ευκαιρία να αποδείξω ότι μπορούσα να στήσω και να τρέξω ένα ραδιόφωνο με στόχο την επιτυχία.

Ήμουν 33ων ετών. Η καλύτερη ηλικία για κάτι τέτοιο.

Στα 33 έχεις πολλή γνώση, αρκετή εμπειρία, μεγάλες φυσικές αντοχές και δυνάμεις κι ακόμα μεγαλύτερες φιλοδοξίες.

«O Cool FM ξύπνησε» ήταν το σλόγκαν.

Δούλεψα σκληρά, είναι η αλήθεια, και κατάφερα σε 6 μήνες να ανεβάσω τον σταθμό στις μετρήσεις και να τον κάνω γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Φυσικά είχα μερικούς εξαιρετικούς συνεργάτες, την Ανίτα Ναθαναήλ στο τμήμα μάρκετινγκ, την Κορίνα Μουστάκα στο Δημοσιογραφικό και μια ομάδα από πολύ καλούς παραγωγούς και δημοσιογράφους.

Η δουλειά αυτή κράτησε 2 χρόνια κι όταν ο κύκλος ολοκληρώθηκε αποχώρησα.

Όπως λέει κι ο Γιάννης Μουτσόπουλος, η διεύθυνση προγράμματος είναι καλύτερη από την Γενική Διεύθυνση, διότι η δεύτερη εμπεριέχει μισθολόγια, προσλήψεις κι απολύσεις κι άλλα πολλά που δεν ταιριάζουν πάντα αρμονικά με το δημιουργικό κομμάτι της παραγωγής και παρουσίασης ραδιοφωνικών προγραμμάτων.

Ολοκλήρωσα την παρουσία μου στα FM, στον Capital, όπου ανέλαβα την πρωινή ζώνη μέχρι και το 1996.

Αλέξανδρε, πως θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου ως προσωπικότητα?

Δεν ξέρω. Περίεργη? Δεν είμαι κι ο ευκολότερος άνθρωπος. Κι ούτε ήμουν πάντα υποδειγματικός απέναντι στους άλλους.

Έχω τύψεις κι ενοχές για πολλά.

Από την άλλη είμαι πιστός και υπεύθυνος απέναντι στους ανθρώπους που αγαπώ ή εκτιμώ. Είμαι υπερβολικά εργατικός αλλά μ΄αρέσει να κάνω τη δουλειά με τον δικό μου τρόπο κι αυτό δεν αρέσει σε όλους.

Ζω από 22 ετών μόνος κι έχω περάσει από φάσεις ανασφάλειας κλπ.

Ίσως επειδή μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου αυτό να μου έχει δημιουργήσει κάποια θέματα. Είχα βέβαια την μάνα μου, αλλά νομίζω ότι ειδικά για ένα αγόρι, η παρουσία του πατέρα έχει ιδιαίτερη σημασία.

Κατά καιρούς γυρνούσα σελίδα κι έλεγα,

«Τέλος. Αλλάζω τα πάντα  και ξεκινάω απ΄την αρχή».

Επίσης όταν ερωτεύομαι κάτι του δίνομαι ολοκληρωτικά.

Όπως συνέβη  με την Βρετανική κωμωδία τα τελευταία 10 χρόνια.

Αλλά αυτά θα τα πούμε παρακάτω. Σε ζάλισα.

Όχι καθόλου. Θέλω να μάθω κι άλλα για σένα πριν φτάσουμε στις μέρες του διαδικτυακού ραδιοφώνου.  Υπάρχουν άνθρωποι που σε έβλαψαν, σου έβαλαν τρικλοποδιές ή απλά δεν σε βοήθησαν στη διάρκεια της καριέρας σου και ποιοι?

Φυσικά υπάρχουν, αλλά μην περιμένεις να σου πω ονόματα. Ένα από τα λίγα καλά που έχω, είναι ότι δεν είμαι καθόλου κουτσομπόλης. Φυσικά και υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, σε όλους τους χώρους.

Εξ’ άλλου μπορεί κι εγώ να έχω στεναχωρήσει ανθρώπους. Ποιος είναι ο κύριος Τέλειος για να κατηγορήσει τον άλλον?

Και μου δίνεις την ευκαιρία να σου πω και κάτι ακόμα.

Συνηθίζουμε να κακολογούμε ανθρώπους επειδή δεν μας βοήθησαν επαγγελματικά πχ. Ενώ αν μας είχαν βοηθήσει θα λέγαμε τα καλύτερα. Είναι μια μορφή υποκρισίας. Κι η υποκρισία είναι ό,τι σιχαίνομαι περισσότερο.

Αλήθεια, ποια είναι τα πράγματα που απεχθάνεσαι?

Οι δημόσιες Σχέσεις, η Πολιτική, τα κλισέ…

Όλα αυτά που εμπεριέχουν υποκρισία.

Επίσης η ανευθυνότητα, οι τεχνικές αποπροσανατολισμού,

η εμπορευματοποίηση της τέχνης. Η κουτσομπολίστικη TV.

Είναι μεγάλη συζήτηση.

Πως βλέπεις την κατάσταση στην σύγχρονη Ελλάδα μετά από όλη αυτή την περιπέτεια στην οποία έχουμε μπει με τα μνημόνια κλπ?

Δεν είμαι ο ειδικότερος να επιχειρηματολογήσω πάνω σ΄αυτό αλλά δεν βλέπω ευοίωνο μέλλον για δυο γενιές ακόμα, τουλάχιστον.

Η κατάσταση είναι τραγική και δεν φταίει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ που ξεγέλασε το 62% ενός λαού και συνεχίζει να τον αποπροσανατολίζει και να τον κοροϊδεύει.  Φταίνε κι οι προηγούμενοι, φταίμε κι εμείς.

Και δυστυχώς δεν έχουμε την οικονομική αυτοτέλεια που έχει η Βρετανία πχ. για να κάναμε αυτό που έκανε εκείνη.

Και κάποιοι έχουν φροντίσει να μην έχουμε αυτή την οικονομική αυτοτέλεια, διότι απ΄όσο γνωρίζω η Ελλάδα έχει – ή είχε – τους πόρους για να πορευτεί ανεξάρτητα.  Κάθε μέρα που περνάει ξεπουλάμε κι ένα κομμάτι. Στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα. Δεν ξέρω αν όλο αυτό ήταν σχέδιο ή αποτέλεσμα ανικανότητας. Ή και τα δύο.

Ας γυρίσουμε εκεί που μείναμε. Από το 1996 που έφυγες απ΄τον Capital μέχρι το 2010 που σε βρίσκουμε στο διαδικτυακό ραδιόφωνο, που ήσουν?

Έγινα επιχειρηματίας. Έφτιαξα μια εταιρία με αυτόματες πόρτες και ξεκίνησα από το «0». Πήγα πολύ καλά, δούλεψα, έτρεξα, ταξίδεψα πολύ λόγω της δουλειάς, έπεσα και σε μια περίοδο που υπήρχε ανάπτυξη στη χώρα. Όμως μου έλειπε η μουσική κι οι συναφείς δραστηριότητες. Έτσι το 2005 επιστρέφω εκ παραλλήλου στη δισκογραφία αλλά και στα Live. Έφτιαξα τους Truth, μια μπάντα με νεαρά παιδιά και αρχίσαμε να παίζουμε σε κλαμπ. Μέχρι το 2010 κυκλοφόρησα και 4 ακόμα δίσκους (αυτούς που ανέφερες παραπάνω).

Η κρίση όμως, είχε αρχίσει να χτυπά την επιχείρηση και με ανάγκασε να την κλείσω.

Έτσι το 2010 ξεκινώ πάλι απ΄την αρχή και παίρνω την ηρωική απόφαση να επιστρέψω στο ραδιόφωνο. Όμως οι πόρτες των FM δεν μου άνοιξαν.  Ίσως για καλό, διότι το format radio πρωταγωνιστούσε πλέον και δεν θα μπορούσα σε καμιά περίπτωση να παίζω «Λίστα» όπως συμβαίνει πια στους περισσότερους σταθμούς.

Ξεκίνησα καθημερινή εκπομπή στον Athens-webRadio κι έτσι γνώρισα κι έμαθα το διαδικτυακό ραδιόφωνο. Με αυτή τη γνώση κι όση εμπειρία κουβαλούσα από τα ραδιοφωνικά χρόνια, το 2011 ιδρύω μαζί με τον προγραμματιστή Κωνσταντίνο Δήμα τον Cool-WebRadio. Ένας από τους καλύτερα στημένους διαδικτυακούς σταθμούς με εκπληκτικό ήχο και πρόγραμμα.

Όμως, υπολόγισα λάθος ότι το διαδικτυακό ραδιόφωνο μπορεί να πετύχει και να επιβιώσει στην Ελλάδα. Μετά από 2 χρόνια εξαντλητικής δουλειάς και με μηδενικά έσοδα αποφασίσαμε να τον κλείσουμε.

Δούλεψα μέχρι το 2015 στον Stage Radio, του Ακίνδυνου Γκίκα όπου εκτός την καθημερινή εκπομπή είχα και την επιμέλεια όλου του μουσικού προγράμματος.

Σου μιλώ για πάρα πού δουλειά, χωρίς οικονομική ανταμοιβή, που όμως με έμαθε πολλά και κυρίως με κράτησε updated ραδιοφωνικά και μουσικά.

Και πώς ζούσες αυτά τα χρόνια?

Εδώ μπαίνουμε στο τελευταίο κεφάλαιο.

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, από χόμπι και μόνο είχα αρχίσει να μεταφράζω τηλεοπτικές σειρές και ταινίες τις οποίες στη συνέχεια υποτίτλιζα. Αυτό ξεκίνησε όταν ανακάλυψα τους θησαυρούς της αγγλικής τηλεόρασης και κυρίως της βρετανικής κωμωδίας.

Ένιωσα ότι βρήκα τον εαυτό μου όταν ανακάλυψα τον Στίβεν Φράι, τον Ρικ Μέιαλ, τον Στιβ Κούγκαν, τους Μάιτι Μπους, την Λίγκα των Κυρίων, την Τζένιφερ Σόντερς, τους Ριβς & Μόρτιμερ και δεκάδες ακόμα σπουδαίους συγγραφείς / κωμικούς – να μην σε κουράσω με άλλα ονόματα. Στην αρχή οι υπότιτλοι μου δεν ήταν τόσο καλοί, όμως δούλεψα πολύ και σιγά-σιγά βελτιώθηκα, εξελίχθηκα και σήμερα πια είμαι ένας απ΄τους καλούς. Αποτέλεσμα ήταν να βρω δουλειά ως μεταφραστής / μεταγλωττιστής / υποτιτλιστής στο Στούντιο Σιέρρα για την Disney και την Netflix. Ενδεχομένως να μην είχα κάνει αυτή τη στροφή αν ο ιδιοκτήτης του στούντιο δεν ήταν ο Μάκης Αχλαδιώτης, παιδικός μου φίλος, ο οποίος μου έδωσε την ευκαιρία κι ευτυχώς δεν τον απογοήτευσα. Συγχρόνως η Disney άκουσε τη φωνή μου και ζήτησε να γίνω εκφωνητής στο Disney Channel.

Έτσι λοιπόν βγάζω το ψωμί μου.

Και παράλληλα στον χρόνο που απομένει ασχολούμαι με όλα αυτά που αγαπώ, δηλαδή το διαδικτυακό ραδιόφωνο (το 2016 ο Σωτήρης Μπαρσάκης ιδιοκτήτης του athensradio.online μου ζήτησε να αναλάβω το στήσιμο και τη διεύθυνση του προγράμματος)

τη μουσική (με την καινούρια μου μπάντα τους NextGen ξεκινήσαμε ζωντανές εμφανίσεις)

αλλά και τους υποτιτλισμούς των βρετανικών σειρών στις οποίες έχω πια εξειδικευτεί και τις οποίες δεν μεταφράζει κανείς άλλος στην Ελλάδα.

Ο athensradio.online όμως δεν προχώρησε σε ζωντανό πρόγραμμα με παραγωγούς. Γιατί?

Για πολλούς λόγους. Η ομάδα που προσπάθησα να φτιάξω δεν μπόρεσε να κρατηθεί. Κάποιοι αδυνατούσαν να εργαστούν άνευ αμοιβής, κάποιοι αποχώρησαν λόγω έλλειψης χρόνου, με κάποιους διαφωνήσαμε και κάποιοι άλλοι προτίμησαν να πάνε στα FM.

Τους δικαιολογώ όλους. Όμως η ομάδα διαλύθηκε κι έτσι το εγχείρημα ματαιώθηκε. Και ξέρεις, τέτοιου είδους εγχειρήματα απαιτούν ομαδικότητα, συσπείρωση και ρίσκο.

Έτσι αρκέστηκα στο να επιμελούμαι το μουσικό πρόγραμμα του athensradio.online, ο οποίος διαθέτει 3 ανεξάρτητα ραδιόφωνα,  ένα με mainstream μουσική, ένα με ελληνική ποπ- ροκ κι ένα

με Post & Progressive Rock. Είχα μάλιστα σχεδιάσει 7 ακόμα κανάλια με Soul, Oldies, ‘80s κλπ,  θα ήταν ένα πολύ-ραδιόφωνο, αλλά το κόστος ήταν μεγάλο κι έτσι δεν προχώρησε.

Πρόσφατα κι ο Γιώργος Πολυχρονίου άρχισε πάλι εκπομπές στα FM, ο Πετρίδης γύρισε στην ΕΡΤ, και άλλοι πολλοί έχουν επανδρώσει σταθμούς κι ας βρισκόμαστε σε χρόνια τεράστιας οικονομικής κρίσης. Εσύ πώς και δεν επέστρεψες στα FM?

Έχω μιλήσει κατά καιρούς με σταθμούς των FM, όμως δεν προχώρησα ακόμα σε κάποια συμφωνία.

Για την ώρα έχω την ευκαιρία να ακούω πολύ ραδιόφωνο ελληνικό και ξένο ενημερώνομαι, μελετώ, παρακολουθώ καθημερινά την εξέλιξη της μουσικής και του broadcasting και είμαι ανά πάσα στιγμή «updated».

Ποιους σταθμούς ακούς? Φαντάζομαι εκείνους που είναι κοντά στο στυλ σου?

Ο «Ατλαντίς», πριν αλλάξει πρόγραμμα, ήταν πιο κοντά στα γούστα μου. Όχι ότι δεν είναι καλός τώρα, απλά χάθηκε λίγο το στίγμα και η ταυτότητα του. Θα την ξαναβρεί όμως, έχει μεγάλη ιστορία.

Γενικά, όμως, ακούω διαφορετικά πράγματα από κείνα που μ΄αρέσει να παίζω.

Πχ. ακούω συχνά «Best» στο αυτοκίνητο. Αυτή η μουσική με τις λούπες μου αδειάζει το μυαλό. Με ξεκουράζει. Αλλά ποτέ δεν θα έπαιζα αυτό το είδος ως παραγωγός, ούτε θα μιλούσα χαμηλόφωνα κι ερωτικά.

Μ’ αρέσει επίσης πολύ ο Τσαουσόπουλος, ο τρόπος που κάνει εκπομπή, το χιούμορ του, ο ρυθμός του. Όχι όμως το είδος της μουσικής.

Έχω ακούσει κι άλλες ωραίες φωνές και μουσικές εδώ και κει. Υπάρχουν ταλέντα.

Η παιδεία μας λείπει και η εκπαίδευση.

Επίσης ακούω πολύ αγγλικό ραδιόφωνο, BBC radio2 κατά κύριο λόγο.

Είναι «σχολείο» για το τι σημαίνει broadcasting, timing, production, κλπ.

Τι πρέπει να έχει ο τέλειος ραδιοφωνικός παραγωγός – παρουσιαστής?

Πρέπει να έχει τον ιδανικό συνδυασμό, προσωπικότητας, φωνής, άρθρωσης, ρυθμού, φινέτσας, χιούμορ, να ξέρει καλά ελληνικά ή

και αγγλικά, να είναι ενημερωμένος, να αποφεύγει τα κλισέ, να μην πλατειάζει,  να προετοιμάζει την εκπομπή του σε καθημερινή βάση,

να έχει το χάρισμα της επικοινωνίας, να αποφεύγει την παρελθοντολαγνεία, να μην μιλά πάνω στον συνομιλητή του ή πάνω στους στίχους των τραγουδιών και εάν κάνει μουσική εκπομπή

να ξέρει από μουσική, δισκογραφία κλπ.

Όταν ανεβαίνει το επίπεδο του παρουσιαστή ανεβαίνει και του ακροατή.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια ακούω πολλές εκπομπές όπου έχεις την αίσθηση ότι ο παραγωγός μπαίνει στο στούντιο απροετοίμαστος, ανοίγει το μικρόφωνο, την google και τα e-mail του ή το τσατ, αρχίζει να διαβάζει πρίμα-βίστα, κι όποιον πάρει ο χάρος.

Να μην πω για αθλητικές εκπομπές, όπου ακόμα και στο καφενείο οι συζητήσεις είναι πιο ενδιαφέρουσες και σωστότερα διατυπωμένες ή για τα «ΟκτώΜβριος» και «ΣεΜτεβριος» που μας έχουν στοιχειώσει για πάντα.

Το ραδιόφωνο είναι μία δουλειά, κι όπως κάθε δουλειά πρέπει να την σπουδάσεις, να την προετοιμάζεις, να την προσέχεις και να την επικαιροποιείς.

Τέλος, όπως λέει κι ο Μιχάλης Χάνδακας, η εκπομπή είναι σαν μια πίστα χορού. Η επιτυχία είναι να κρατήσεις τον άνθρωπο επάνω.

Να μην τον αφήσεις να κατέβη.

Ποια μουσική σ΄αρέσει περισσότερο? Οι αγαπημένοι σου τραγουδιστές-συνθέτες-συγκροτήματα?

Beatles, Bowie, Genesis με Peter Gabriel, Zeppelin, Progressive Rock ‘70s, Burt Bacharach, Divine Comedy, Arctic Monkeys και τόσα ακόμα που δεν θα σου φτάσουν 10 σελίδες…

Θα μας πεις την γνώμη σου για τον νέο διαδικτυακό σταθμό μας τον entexnoradio.gr? Αλήθεια θα ήθελες να παίξεις σε έναν τέτοιο σταθμό?

Από όσο έχω ακούσει, έχετε κάνει εξαιρετικές επιλογές τραγουδιών.

Άκουσα τραγούδια που δεν παίζονται από μεγάλους αντίστοιχου ύφους σταθμούς των FM.

Ξέρω ότι έχετε κατά νου να δημιουργήσετε ένα portal με όλα όσα αφορούν στην ελληνική έντεχνη μουσική, με συνεντεύξεις,

ενημέρωση συναυλιών κλπ. Πρέπει να κάνετε υπομονή γιατί ο χώρος του διαδικτυακού ραδιοφώνου είναι σκληρός, αλλά ξεκινήσατε καλά!

Στο δεύτερο σκέλος θέλω να ευχαριστήσω για την έμμεση πρόταση, όμως το έντεχνο δεν είναι ο χώρος μου και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω μια τέτοια εκπομπή. Με χαρά όμως θα σας φτιάξω τα σήματα του σταθμού που μου ζητήσατε.

Δεν μας είπες για το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζεις. Η ιστορία της βρετανικής κωμωδίας?

Ναι. Μετά από 10 χρόνια όπου έχω μεταφράσει πάνω από 40 βρετανικές τηλεοπτικές σειρές από τα 70ς μέχρι σήμερα, και μετά από πολλή μελέτη, αποφάσισα να κάνω ένα 2ωρο ντοκιμαντέρ με την ιστορία της σύγχρονης βρετανικής κωμωδίας.

Από τους Μόρκαμπ & Γουάιζ στους Μόντι Πάιθον, στην εναλλακτική κωμωδία των 80ς, στους εκπροσώπους των λαμπερών κωμωδιών των 90ς (Στίβεν Φράι – Ρικ Μέιαλ – Βικ Ριβς – Τζένιφερ Σόντερς κλπ) μέχρι τις απίθανες σύγχρονες σειρές των δεκαετιών 00’ και 10’ και τους δημιουργούς τους. (Ρίκι Τζερβέις – Νόελ Φίλντινγκ – Αρμάντο Ιανούτσι κλπ)

Είναι νωρίς ακόμα, τώρα το ξεκινώ, και θα σας ενημερώσω όταν θα είναι η ώρα.

Αναπολείς τα χρυσά χρόνια των 90ς?

Δεν είμαι παρελθοντολάγνος. Χα, χα..Προσπαθώ να ζω το σήμερα και να σχεδιάζω το αύριο σαν να ήμουν 25 χρονών.

Ωστόσο δεν είμαι 25. Και συχνά θυμάμαι τα «ανέμελα» χρόνια των 80ς αλλά και τα «χρυσά»  όπως τα είπες, των 90ς. Κυρίως όμως σκέφτομαι ποια λάθη δεν θα ξαναέκανα αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω.

Κι ακόμα προσπαθώ να μην παρασύρομαι από νοσταλγίες διότι αν το σκεφτείς καλύτερα, δεν ήταν τόσο ανέμελα όσο θέλουμε να τα θυμόμαστε σήμερα. Υπήρχε άγχος, πίεση, ανταγωνισμός, κακές στιγμές, ανωριμότητα. Απλά είχαμε περισσότερα λεφτά και νιάτα.

Όμως σε πληροφορώ ότι όταν ακούω παλιές εκπομπές μου τις βρίσκω απαράδεκτες σε σχέση με τις σημερινές.

Δεν είσαι λοιπόν νοσταλγός του ένδοξου παρελθόντος σου?

Όχι, καθόλου. Νοσταλγώ το μέλλον μου. Όσο έχω ακόμα.

Σε ευχαριστώ Αλέξανδρε για την υπέροχη συζήτηση θα χαρώ να τα ξαναπούμε κι εύχομαι σύντομα να σε ακούσουμε ξανά από κάποια συχνότητα, να κάνεις τα ραδιοφωνικά μαγικά σου.

Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία και τα καλά σας λόγια και εύχομαι κάθε επιτυχία στον entexnoradio.gr